بار امانت آسمان

ایستاده بودم و دل برکنده از کویر،

همه تن، چشم کردم و چشم در چشم آسمان دوختم

و همه جان،نگاه کردم ودر آن گوشه آسمان آویختم

ودر اعماق این کبود،

به لذت،جان می سپردم

ودر آبی این دریا

به عشق، جان می گرفتم

و غرقه ی مستی وبی خویشی،

با آسمان، عشق می ورزیدم

واشک امانم نمی داد

می نگریستم وبه نگریستن ادامه می دادم

و می شنیدم که سکوت آبی وحی

این سخن پیامبر را با دلم می گوید،

و من در عمق همه ی ذرات وجودم 

 آن را به نیاز وحسرت ،زمزمه میکنم که:

« اگر مامور نبودم که با مردم بیا میزم

ودر میان خلق زندگی کنم،

دو چشم را به این آسمان می دوختم

و چندان به نگاه کردن ادامه می دادم

تا خداوند جانم را بستاند.»

                                      «‌دکتر علی شریعتی »

اگرنمی توانی پرواز کنی ....سیبی باش که با افتادن تو اندیشه ای به پرواز دراید.

                        دکتر شریعتی